Vimos y escuchamos a muchos sumergidos en tal demencia, enajenados por tanta estupidez, que creen y afirman que existe cierta región llamada Magonia, de la cual vendrían, a través de las nubes, unas embarcaciones en las que llevarían a dicha región los frutos que caen por el granizo y perecen por las tempestades. Es claro que tales navegantes pagarían un valor en cobre a los tempestarios y recibirían a cambio granos y otros frutos. Entre esa gente a tal punto cegada por tamaña estupidez como para creer que pueden ocurrir cosas así, hemos visto a varios hombres reunidos en una suerte de asamblea, exhibiendo a cuatro personas (tres hombres y una mujer) maniatadas –exactamente como si hubieran caído de aquellas naves–. Como decía, las exhibieron encadenadas durante algunos días, como si al cabo de ese tiempo fueran a ser lapidadas [148C] en nuestra presencia con la asamblea reunida. Pero sin embargo, después de mucho argumentar, quienes las tenían en exhibición se mostraron confundidos tal como, según el profeta, se muestra confundido el ladrón cuando lo descubren[1] –triunfando así la verdad–.
II
Plerosque autem vidimus et audivimus tanta dementia obrutos, tanta stultitia alienatos, ut credant et dicant quandam esse regionem, quae dicatur Magonia, ex qua naves veniant in nubibus, in quibus fruges, quae grandinibus decidunt, et tempestatibus pereunt, vehantur in eandem regionem, ipsis videlicet nautis aereis dantibus pretia tempestariis, et accipientibus frumenta vel caeteras fruges. Ex his item tam profunda stultitia excaecatis, ut haec posse fieri credant, vidimus plures in quodam conventu hominum exhibere vinctos quattuor homines, tres viros et unam feminam, quasi qui de ipsis navibus ceciderint. Quos scilicet per aliquot dies in vinculis detentos, tandem collecto conventu hominum exhibuerunt, ut dixi, in nostra praesentia, [148C] tamquam lapidandos. Sed tamen vincente veritate, post multam ratiocinationem ipsi, qui eos exhibuerant, secundum propheticum illud: confusi sunt, sicut confunditur fur, quando deprehenditur.
- Jeremías II, 26↵






